Home


Nieuwsbrief

Nummer 6 5 4 3 2 1


Zomaar een zaterdag in september

07.00 uur

We worden gewekt door de haan van de buren. Vandaag vroeg uit de veren, want er is een hoop te doen.

09.00 uur

We gaan met de camper binnendoor naar het vliegveld van Pescara om een open sollicitatiebrief van Willeke te brengen. Als je binnendoor gaat, kom je allerlei zaken tegen, zo ook nu.
In Capelle sul Tavo zien we een oud winkeltje met gebruikte kachels. Jazeker, een ouderwetse houtkachel, daar gaan we voor. Het gas, maar ook elektriciteit dat geleverd wordt in Italië, wordt geïmporteerd en is dus duur. Een kuub gas kost hier ongeveer € 2,-. In Nederland ongeveer € 0,60. De mensen kopen hier dus rond deze tijd massaal hout in voor de winter.
De kachels zijn leuk, maar net iets te jong naar onze smaak; in een oud huis hoort een oude kachel.

Nu we toch vlakbij een terras zijn, nemen we ook maar even een heerlijke bak(je) koffie. Normaal drink je de espresso (voor Jan een café americano) staande aan de bar. Wij kiezen voor het terras. Het is nu rond de 22 graden en de zon laat zich volop zien, dus jammer om binnen te gaan zitten.

10.30 uur

De afslag op de superstrada naar het vliegveld is afgesloten vanwege werkzaamheden. Ons wordt aangegeven om te keren en aan de andere kant de afslag te nemen. LEVENSGEVAARLIJK als je weet hoe 'stevig' de Italianen rijden (incluis de Italiaanse dames). We rijden door en draaien bij de volgende afslag.

11.00 uur

Bij het vliegveld is het druk. We hebben het idee, dat het hier steeds drukker wordt door de vele extra bestemmingen, die erbij gekomen zijn. Voorbeeld: enkeltje Pescara - Frankfurt Hahn € 0,10 zonder tax. en  Frankfurt Hahn - Pescara € 29,- zonder tax. Voor dit soort prijzen boek je een paar maanden tevoren buiten het hoogseizoen. Frankfurt Hahn is ongeveer 375 kilometer rijden vanaf Utrecht.
Willeke heeft het adres gekregen waar de open sollicitatiebrief naar toe moet. Die gaat vanavond nog op de post.

11.45 uur

Omdat onze camper niet handig is in de binnenlanden, want het is geen 4x4, willen we hem inruilen voor een pick-up. Omdat Jan via zijn werk diverse autodealers heeft leren kennen, willen we bij één van hen gaan kijken of hij wat heeft staan. En of hij interesse heeft in ons "bussie". Het gaat ons wel aan het hart om hem weg te doen. We hebben er heel veel plezier mee gehad. Maar in de winter sta je met de camper hier in de klei om de haverklap vast en om nu in het keukentje de bouwmaterialen te gaan vervoeren, lijkt ons ook niet handig.
De altijd oprecht vriendelijke autodealer heeft wel interesse in onze camper en krijgt geregeld pick-ups binnen. Hij komt langs op Jan's werk, als hij wat heeft. Op naar de houthandel.

12.30 uur

Omdat ook wij hout willen inslaan voor onze open haard in de "salloto" (relaxruimte), zijn we nu bij de houthandelaar. De salloto is een ruimte in huis, waar de Italianen het meest leven. Hier wordt gegeten, televisie gekeken en ook het middagdutje na de pranzo (middageten) vindt hier veelal plaats.
Tussen het aperitiefje door (biertjes) verkoopt de gepensioneerde houthandelaar z'n hout. Dit handeltje doet hij erbij voor wat extra inkomsten. "Oud worden met niks doen is niets voor mij". De prijs is
€ 13,- per kuub. Zonder te wegen laden we de camper vol met bijna 2 kuub en wat snoeihout van olijfbomen om het vuur mee aan te steken.

13.15 uur

Onze wijn kopen we niet in de supermarkt, maar rechtstreeks bij de wijnboer. En de wijn is op, dus we slaan weer 5 liter "San Lorenzo" wijn in. Op naar de pranzo.

15.30 uur

We hebben een afspraak met onze geometra (technisch makelaar) om de tactiek door te spreken, voordat we naar de afspraak gaan met de eigenaren van het huis, wat we op het oog hebben.
Na wat detailvragen van onze kant, vragen we aan de geometra wat voor een strategie hij in z'n hoofd heeft. Hij is tenslotte bekend met dit soort zaken in Italië. Wij zijn de beginners.
Hij wil het gesprek rustig in gaan en de eigenaren laten praten (Italianen praten graag en vertellen ook nog wel eens wat). De bedoeling is het huis te bekijken en te taxeren, naar de exacte prijs te vragen en later deze week een bod doen. Ook willen we de eigenaren het een en ander van onze plannen vertellen, zodat ze weten, dat voordat we tot koop overgaan de gemeente ook achter onze plannen moet staan.

16.00 uur

Als we bij het huis aankomen, worden we met walnoten en vijgen vriendelijk begroet door de eigenaren (2 broers met zoon en schoondochter). Al gauw wordt duidelijk wie de lakens uitdeelt: de schoondochter. Vol passie overtroeft ze de mannen en vertelt hoe mooi het hier is en dat haar schoonvader (82 jaar!) nog elke morgen op het land werkt.
Ze vindt het vervelend dat hij er dan alleen is en wil daarom het "landgoed" van 11 hectare in
één keer verkopen, in plaats van ons idee om eerst de 4 hectare beneden het huis te kopen en over 5 jaar de ander   7 hectare. "Dan moet pa nog naar het land!"
"Ook zijn er anderen geïnteresseerd in het huis", aldus schoondochter. Deze willen er een golfbaan aanleggen. Nou, dat wordt lastig, want de 7 hectare is een heuvel die vrij stijl is en een smal plateau heeft van ongeveer 15 meter breed. Wij hebben nog nooit gegolfd, maar dat wordt dan 1 hole bovenop de heuvel. Maar goed, het is een leuk verhaal.
Met de hele familie gaan we het huis bekijken. Het heeft wel sfeer. Jemig! Even door het werk heen kijkend zien we een kneuterige grote oude boerderij, met mooie oude plafonds van terracotta, oude haarden en witte 220 volt snoertjes over de muren lopen, die de stopcontacten en de lampen voeden.
De prijs. De prijs is logisch,... voor hun. De totaalprijs met de 7 hectare, dus in totaal 11 hectare is redelijk voor deze omgeving (kunnen jullie het nog volgen?). Maar de prijs zonder de 7 hectare (ja, het kan toch wel!) staat niet in verhouding. Op deze manier kost de 7 hectare een schijntje.
Maar de eigenaren verkopen het liefst het huis met het hele terrein, zodat pa niet meer het land op hoeft.
We besluiten eind van de week contact op te nemen over de prijs en we nemen afscheid. Prachtige ervaring.
In de auto vertelt Angelo (geometra), dat de prijs uit z'n verband is getrokken. De prijs met 4 hectare is naar zijn mening 30% te hoog. We besluiten zijn taxatie (is overigens ook het bedrag wat wij in ons hoofd hadden, toeval) als bod door te geven aan de familie. Afwachten wat de schoondochter beslist.

 

 




18.30 uur

Wij hebben ook een handeltje in klompen, zoals jullie eerder al hebben kunnen lezen. En in een dorp niet ver van Casabianca hebben mensen nog een bestelling van 3 paar echte Nederlandse klompen. We hebben de afspraak, waar anders, in de bar...
Via via blijkt dat we wel bij de goede bar zitten, maar dat de desbetreffende persoon er niet is. Andere keer.
 

20.00 uur

Lekker voor de open haard onder het genot van een goed glas "San Lorenzo" typen we dit gedeelte van de nieuwsbrief...



 

 


Druivenoogst

Twee weken geleden heeft Willeke één dag meegewerkt op het land.
Met hoge temperaturen op een schuine helling met de ene hand de bladeren eraf trekken en met de andere hand snoeien is behoorlijk vermoeiend. Maar het gaat in zo'n hoog tempo, dat het ook wel enige conditie vereist. De patron rijdt vervolgens (strak in 't pak) in zijn Mercedes langs om te controleren of we wel hard genoeg werken en of er niet teveel trossen op de grond vallen.
Door Willeke's onervarenheid heb ze van de beste "merlot"-druiven nogal wat trossen laten vallen. Dat wordt dus een paar flessen kwaliteitswijn van "San Lorenzo" minder. Het gevolg was een grote blaar, veel schrammen en nadat Willeke tenslotte flauwgevallen is, hield ze het voor gezien.
De patron merkte op, dat hij haar te mager vond voor dit werk. Het was in dit geval geen compliment.
De volgende 109 hectare laat Willeke dus graag aan de meer ervaren plukkers over.

 

                                                                                   

 


Bekeuring

Willeke zit op het terras deze nieuwsbrief te schrijven.
Er lopen twee politieagenten door de straat. Bij elke fout geparkeerde auto blijven ze staan en fluiten ze 2 à 3 keer. Daarna lopen ze door. Een kwartier later komen ze terug en fluiten weer een keer bij elke fout geparkeerde auto. Als de eigenaar dan niet snel zijn auto wegzet, heeft hij een print achter de ruitenwissers.
Een idee voor Nederland?

2005