Nieuwsbrief

 Nummer 5 4 3 2 1

Voorvallen uit het "dagelijkse" Italiaanse leven

Een poosje geleden zat Willeke bij een soort van stationsrestauratie te wachten, totdat ze opgehaald
werd door Jan.
Het terras zat, zoals gewoonlijk, helemaal vol met mannen. Het was tegen sluitingstijd en iedereen werd
verzocht om te vertrekken. Behalve Willeke (misschien toch een voordeel van het "vrouwzijn").
Er volgde een hoop commentaar. Na nog een verzoek van de Patron om te vertrekken, volgde er weer
commentaar. Willeke werd verzocht om binnen te gaan zitten.
De vrouw des huizes kwam vervolgens met een emmer water aanzetten en gooide deze zonder pardon
over het nog volle terras heen. Hilariteit ten top. Iedereen stond op. De een pakte een schrobber en een
paar anderen gingen de tafels en stoelen binnen zetten. Vervolgens ging weer een ander met water
sjouwen. Het terras was binnen een mum van tijd leeg en schoon. Iedereen keerde huiswaarts.

Twee maanden zitten we nu gezamenlijk in Casabianca. Het leven bevalt ons hier prima. We zijn al redelijk aan het "inburgeren".
Afgelopen weekend kregen wij een uitnodiging om mee te doen aan een pelgrimtocht van 60 km.
Aangezien wij hier alles willen meemaken, hebben we dit aanbod aangenomen.
De tocht begon zaterdagmiddag om 16.00 uur met ± 500 mensen vanuit Citta Sant Angelo en de planning was, dat we zondagmorgen om 10.00 uur in San Gabriël zouden aankomen. De hele nacht doorlopen dus, dit
vanwege het warme klimaat.
Zonder enige vorm van voorbereiding maar met een enorme wilskracht (dit gaan we halen!) vertrokken we onder het genot van een heerlijk zonnetje met 28 graden richting San Gabriël.
Om 24.00 uur kreeg Willeke een behoorlijke dip; ze was wandelend aan het slapen. Wetende dat de bussen met ons meereden, was het nog moeilijker om niet in de bus te stappen en daar heerlijk in te gaan slapen. Maar we hadden de afspraak gemaakt om de tocht samen helemaal uit te lopen, wat er ook gebeurt. Het is niet voor niets een pelgrimstocht.
Om 03.00 uur na 11 uur lopen kwam er een fikse klim over een kiezelstenen pad van 2½ km. Nadat we deze klim gehaald hadden, was de rest ook wel te doen, hielden we ons voor.
Al strompelend bereikten we de eindstreep om 10.00 uur in San Gabriël.
Zeer voldaan zijn we op een grasveldje neergestort. Gevolg: spierpijn, spierpijn, spierpijn...

Het was een mooie ervaring om dwars door het laaggebergte van de Gran Sasso deze tocht te lopen.
Je gelooft het misschien niet, maar er waren zelfs mensen die op slippers de tocht uitliepen. 

De week voor de pelgrimstocht hebben we voor het eerst bezoek gehad van vrienden uit Nederland.
Het was heerlijk om met anderen Nederlands te kunnen kletsen en hun met het prachtige Abruzzo kennis te laten maken.

Deze week was er feestweek in ons dorp. Jan loopt hier nog wel eens op klompen rond en heeft op deze
manier ook de dorpelingen enthousiast gemaakt voor deze houten schoenen.
Inmiddels zijn er zo'n 15 paar verkocht. De klompen kopen we via vrienden in bij een oude klompenmaker in Arrien. Elke reis een sporttas vol. (De klompenmaker adviseerde ons om er geen hazen mee te goan vangen in ut land, want doar bent ze veul te glad veur van ondere.)
Vrijdagavond wilden we met een antieke kar vol klompen bij ons voor de deur staan in de hoop dat er meer
vraag naar is. We zijn natuurlijk niet voor niets echte Hollanders, dus gaan we proberen meer klompen aan
de Italianen te verkopen.
Maar het leek ons verstandig eerst de organisatie van het feest om toestemming te vragen. Deze vertelde, dat we hiervoor een vergunning moeten aanvragen. Dus Jan tijdens de eerste feestavond naar de Polizia Municipale. Deze zijn tijdens feesten volop aanwezig. Ja, Italianen houden wel van een feestje. Ook de beste politieman zei vervolgens, dat we hier een vergunning voor moeten aanvragen bij het gemeentehuis. Helaas, hij wilde het niet even door de vingers zien.
De volgende dag is Willeke dan toch maar naar het gemeentehuis gegaan. Langzamerhand begint de dame van de commune een beetje te smelten. Vanwege onze vergunningaanvraag is Willeke hier al bijna kind aan huis.
Op haar vraag of wij een klein antiek kraampje met klompen bij ons huis neer mochten zetten, zei zij vervolgens: "dit moet je vragen aan de man met de pet." Dezelfde politieman als gisteren dus. Van het kastje naar de muur, maar dan op z'n Italiaans.
Uiteindelijk heeft Jan toch toestemming gekregen van de agent, mits de mensen alleen maar keken.
We hebben 4 paar in "bestelling".

                                                                                                          
 

De huur moest betaald worden. Dit gebeurt als zoveel andere dingen hier contant.
Jan wordt ondertussen door de vrouw van de huurbaas al gezien als de vriend van Gabriël (huurbaas). Hij heeft ons al veel over Italiaanse gewoonten verteld en ook hebben wij veel van zijn moestuin verorberd.
Dus Jan met het geld naar Gabriël. Na even kletsen nodigde de beste man Jan uit voor een giro (ommetje).
Deze giro leidde naar een personeelsfeest van zijn bedrijf.

Het inburgeren gaat hier helemaal vanzelf. Regelmatig uitnodigingen om te blijven eten is hier de gewoonste zaak van de wereld.

Ciao!