Reptielen
Zoals jullie wellicht begrepen
hebben, is Willeke terug in Nederland. Vreemd voor Jan om haar
in Italie met het vliegtuig te zien vertrekken. Normaal
gesproken gingen we, als de "vakantie" erop zat, samen
terug naar Nederland. Maar nu is het een heel ander verhaal.
Wij zijn aan veel dingen
toegekomen, waaronder een bezoek
aan ons droomhuis. Dit heeft echter een staartje.
Voordat Willeke hier was, had Jan haar verteld dat hij 2 dode slangen had
gevonden in de gierput.
Daar was ze niet blij mee; slangen op het terrein vond ze maar niks.
Op weg naar het huis zagen we op straat een redelijk grote slang
liggen, overreden. Hetzelfde type als
op het terrein.
Bij het huis aangekomen en
over het terrein lopende, schoot er voor ons een
zwarte slang in zijn holletje (dit is Willeke niet bekend).
Zonder dat Jan iets gezegd heeft, zijn we doorgelopen.
Na enig navragen bij collega's blijkt dit een veel voorkomende
slang te zijn, die naar Jan begrepen heeft
nauwelijks giftig is. Je krijgt volgens zeggen alleen een beetje koorts,
maar deze informatie gaat Jan nog natrekken.
De lengte kan oplopen tot ca. 2½ meter. Hij is geheel zwart van kleur
en uiterst schuw.
Doordat het land vele jaren niet meer is bewerkt en omdat het
heerlijk rustig is, komen de slangen hier meer voor.
Waarschijnlijk wil
Willeke zo snel mogelijk met
de ploeg door het land.
Ook heeft Jan begrepen, dat een pauw (bedankt voor de informatie Rob) een goede
slangenverjager is.
Die pauw komt er ook wel...
In de bergen komt wel een giftige
slang voor. Het wordt dan ook aangeraden om bij de Farmacia (apotheek)
tegengif te halen en dit mee te nemen, als je aan de wandel gaat. Niet
dat je hem gauw ontmoet, maar je
je weet maar nooit.
Welke verschijnselen er optreden als je gebeten wordt, is ons niet
bekend.
Maar goed, ook in Nederland kun je
slangen (adders) tegenkomen in de bossen of op het
platteland. Deze mededeling voor de mensen, die het al niet meer zagen zitten om naar
ons toe te komen.
Eindelijk is de vakantie
van naar Italië begonnen. Tien dagen
samen proeven van het leven in Abruzzo.
Daarna Willeke weer naar Nederland om de laatste zaken af te handelen:
werk, inpakken, opzeggingen regelen, laatste bezoek aan de tandarts,
Italiaanse les enz, enz.
Zoals te verwachten is ook voor Willeke de taal nog erg lastig.
Voorbeeld: tijdens een praatje met een inwoonster dacht ik dat ze zei "dit
hondje vindt het leuk om geaaid te worden".
Dus ik steek mijn hand uit om de eerste aai te geven en hap..., bijna
met 9 vingers terug naar Nederland in plaats van 10.
Al doende leert men, zeggen ze.
Samen een middagje vertoeft bij het
huis van onze dromen. De camping is tijdens het "bomen" al helemaal ingericht.
We zijn ondertussen in onderhandeling met de verkopende partij.
Marly (een Nederlandse kennis) bemiddelt voor Nederlanders die een huis in Italie
willen kopen en helpt ons met de eventuele aankoop van het huis.
Het zit zo: om ervoor te zorgen, dat er niet een andere gegadigde het
huis voor onze neus wegkaapt,
kunnen wij het beste alvast een bod uitbrengen.
Nadat we de prijs zijn overeengekomen, wordt dit in een contract
vastgelegd.
Mochten we daarna nog een half jaar de tijd nodig hebben om b.v. met de
gemeente en de bank het een en ander te regelen, dan is dat geen probleem.
Tot de officiële overdracht kunnen wij nog van de aankoop afzien,
zonder dat dit kosten met zich meebrengt.
Ondertussen mag de eigenaar het huis niet aan iemand anders verkopen.
Als potentiële koper sta je dus heel sterk.
Zondag met de camper op zoek naar een
leuk vissersplaatsje.
Na een mooie tocht langs het strand komen we uit bij een bijna verlaten strand.
Tijd om de Limburgse wijn te ontkurken. Deze hebben we van vrienden
gekregen om bij een speciale gelegenheid te ontkurken. Wij vinden dit moment zeer speciaal.
Aan de ene kant de zee en aan de andere kant de Gran Sasso met nog heel
veel sneeuw erop.
En daar zitten we dan in zomeroutfit met een heerlijk koud glaasje
Nederlandse licht mousserende witte wijn aan de Adriatico.
Magnifico!
Jippie, we hebben een appartement
in een klein gehucht iets verder het binnenland in.
Jan had dit appartement al eerder samen met de eigenaar bekeken.
Waarschijnlijk is het "touren" met de camper de beste man toen niet goed
bevallen, want hij stond erop dat wij bij hem in de auto zouden stappen.
Nou, dit hebben we geweten! Jan zei nog dat Willeke beter niet op de weg kon
letten.
Dat was niets teveel gezegd.
Achterin gordels om en vooral niet "meerijden". Mama Mia..., dat deze
man ooit aan het rentenieren is toegekomen.
Maar het appartement is prima. Heel veel ruimte en een prachtig uitzicht.
Na de "deal" worden we door de vrouw des huizes binnen uitgenodigd om
iets te drinken.
Heerlijke koffie met allerlei zelfgemaakte zoetigheden erbij.
De heer des huizes heeft aangeboden om samen met Jan, met Willeke's CV onder de
arm op bezoek te gaan bij zijn contacten in het hotelwereldje. Volgens
Jan hebben ze hier de kruiwagen uitgevonden.
We worden met allerlei dingen geholpen. En boven verwachting zijn de
Italianen waar we deze week een afspraak mee hadden, hun afspraak
allemaal nagekomen.
Willeke heeft hele schattige jonge poesjes ontdekt, waarschijnlijk een paar weken oud. Eentje had ze ons al min of meer toegeëigend. Van de eigenaar mag ze alle poezen die ze te pakken kan krijgen meenemen. Dat is nu net het probleem. De moeder begint al te blazen, als Willeke in de buurt komt en zodra het kleintje iets groter is, dan zal ze zo schuw zijn, dat Willeke haar waarschijnlijk nooit te pakken kan krijgen. Maar desondanks heeft Willeke nu ook een pak kattenvoer gehaald. Misschien gaan ze haar dan wel aardig vinden.
De tijd vliegt om. Het is wel vreemd
voor Willeke
om hier vakantie te vieren, terwijl Jan aan het werk is.
Willeke is met de camper de omgeving aan het verkennen. Gisteren in Penne (historisch
stadje) geweest.
De hellingproef was na 20 jaar weer erg spannend.
Op een gegeven moment moest ze boven op een steile helling stoppen. De
handrem heeft ze erg aan moeten trekken, totdat ze niet meer achteruit gleed. Waarna het
haar erg veel moeite koste
om de handrem weer los te trekken.
Het is nu buiten behoorlijk koud, maar wat had Willeke het op dat
moment warm. Al met al heeft ze de proef goed doorstaan.
Het laatste vakantieweekend is
aangebroken.
Morgen naar een antiekbeurs, 's avonds naar een openluchtconcert van verschillende zangers in Penne,
overnachten in de camper en zondagmorgen een bezichtiging in HET HUIS.
Zondagmiddag hebben we aan de kust met kennissen afgesproken.
En dan..., terug naar Nederland.
Jan is in Italië bezig met het regelen van een vrachtwagen.
Hiermee komt hij Willeke met de gehele inboedel ophalen en zal dus de
emigratie begin juni een feit worden.