Nieuwsbrief
 

Jaape Stamme                                                                                                                   

                                                                                                                                                                                              
Na een week om nooit te vergeten met veel contrasten (verjaardag, begrafenis, huis verkocht en een "afscheidsfeest") ben ik naar Italië vertrokken. De camper volgeladen met hagelslag en Heineken 1600 km zuidwaarts gereden.
Via Arnhem, Basel, Milaan ben ik na 16 uur sturen in een woonwijk van Rimini gaan slapen, de lijntjes werden kleiner.
De volgende dag heb ik de laatste kilometers afgelegd naar Citta Sant Angelo en ben direct langs mijn nieuwe baas gegaan. Dit om te kijken of hij mij nog herkende. (Jan chi?) Gelukkig was dit het geval en heb ik nader kennis gemaakt  met mijn collega’s. Na wat conversatie met handen en voeten hebben we besloten, dat ik morgen direct zou beginnen. Je wilt je tenslotte van de goede kant laten zien.

Goed, op zoek naar een slaapplaats. Het is hier werkelijk prachtig. Het gras is al groen, de bloesem komt uit, kortom, de lente is begonnen. 20˚C voelt heerlijk aan, het leven lacht me toe.
Op nog geen 100 meter van het werk vind ik een agriturismo (slapen bij de boer). Deze is echter verlaten. Via een telefoonnummer op een bord en wat heen en weer gebel kom ik in contact met de eigenaar Giannpiero. Hij is een vriendelijk Engels sprekende man, die mij de kamers laat zien. Hij verontschuldigt zich voor de rommel, want de plaatselijke hulp had even iets anders te doen. Als klapstuk laat hij mij een appartement zien, in 1 woord prachtig. Vista sul mare e montagne, echt geweldig. Slaapkamer met badkamer, grote woonkamer en een woonkeuken voor € 10,- per dag, excl. stookkosten. Wat ik heb begrepen, is dat niet duur voor deze omgeving, omdat het vrij populair is en vlakbij de kust (4 km.) Ik kan het 3 weken huren met de kans dat ik er daarna uit moet, omdat hij aan de toeristen meer kan verdienen          (€ 400 p.wk.) Zien we dan wel weer. Voorlopig zit ik op een geweldige plek op een heuvel met prachtige vergezichten vanuit het appartement.
Nadat ik de kratten uit de bus heb geladen, vestig ik me op het balkon in het zonnetje. Heineken smaakt hier toch anders.

Onder het geluid van een uitslovende haan vraag ik me af waar ik ben. Het is donderdagmorgen en ik moet aan het werk. Na wat voorbereidend werk als koffie zetten en brood smeren, pak ik de fiets. Trots als een pauw met mijn nieuwe spuit van Staal & Spuitbedrijf Twente (bedankt jongens!) en de digitale meter van Sikkens (goede verf!) in mijn rugzak kom ik bij het werk aan. Mijn nieuwe collega’s staan verbaasd te kijken, tutto op de fiets? Si, 100 meter. Het ijs is gebroken voor zover het er was en ik heb een nieuwe naam: Jaape Stamme. Waarom weet ik niet, maar ik denk dat het mijn voetbalkwaliteiten moeten zijn. Goed, aan de bak. De werktijden zijn hier van 08.00 uur tot 12.30 uur zonder pauze (koffie voor niets gezet) en van 14.30 uur tot 18.30 uur. 2 uur middagpauze om thuis van moeders pasta te genieten. Als ik naar huis fiets, is het elke keer weer een race op de fiets tegen de honden van de buurt, zodat ze me niet in mijn kuiten bijten. Een leuk gezicht wat voor een kapriolen ze uit halen, helemaal gek worden ze. Een schoen doet wonderen.
De manier van werken in mijn vak hier is, voor zover ik het kan vergelijken, niet zoveel anders als in Nederland. Alle moderne producten zijn aanwezig om een topproduct neer te zetten. En dat kunnen ze, wat een vakmensen. Kloppen, trekken, slaan, buigen en strak is de boel, niet te filmen. Vandaag de eerste auto’s gespoten; ze waren enthousiast.
Vrijdag gewerkt tot 18.30 uur met als afsluiting een Italiaans biertje, weekend.
Volgens de internetinformatie moet er minimaal 1 internetcafe in Pescara zijn. Nou, ik moet hem nog vinden. Helaas, mijn mail kan ik nog even niet bekijken en mijn site moet ook nog even wachten. Het gastenboek houdt Willeke in Nederland in de gaten, zodat jullie in elk geval via deze weg op de hoogte blijven.

Wij hebben ook al een huis op het oog. Deze staat nog steeds te koop. Ik ben er weer wezen kijken. Het is er werkelijk een prachtige omgeving, tegen het hooggebergte aan. In de volgende nieuwsbrief volgt hierover meer informatie, incluis foto's. 

Dit was in het kort het leven in Italië de eerste dagen. Zoals je al wel gelezen hebt, zijn de mensen hier erg vriendelijk en uiterst behulpzaam. Ook nieuwsgierigheid is hun niet vreemd en ze vinden het prachtig, dat zo’n gekke Hollander hier naar toekomt om te werken.
Ook al mis ik mijn kanjer en is alles natuurlijk wennen, ik geniet met volle teugen en ben benieuwd wat de toekomst ons zal bieden. Over 4 weken kunnen we samen een lange week genieten van dit prachtige land!

Ciao vanuit Citta Sant Angelo

Jan (Jaape)

2005